Bedankt, zei ze, door jou kijk ik nu anders naar mijn broer en zus.

Ik ben verschrikkelijk in het inschatten van leeftijd. Ik denk dat deze dame, tussen de 70 en 80 jaar oud was. Ze heeft in ieder geval nog een moeder, die leeft;
een moeder, met dementie;
een moeder, die opgenomen is in een verzorgingstehuis;
een moeder, waarvoor zij heel graag nog heel veel wil zorgen;
een  moeder, voor wie zij er nog heel veel en heel vaak wil zijn.
En blijkbaar kijken haar broer en zus anders aan tegen de situatie. Ze zeggen dingen als ‘laat haar los’, ‘leef je eigen leven’, ‘je doet teveel’.

Dit verhaal komt in flarden bij me terecht tijdens het nagesprek van de voorstelling Vergeten en Verzonken (over dementie en depressie bij ouderen). Een aantal aanwezige mantelzorgers vertellen flarden uit hun verhaal. Over hoe ze zich niet begrepen voelen. In de onderstroom van het gesprek voel ik vooral veel wederzijdse verwijten, veel onvrede over wat de ander doet of niet doet. Ook mijn opmerkingen komen flardengewijs voorbij. Ik vertel wat over hoe ieder zijn eigen manier heeft om met situaties om te gaan, dat iedereen zijn eigen behoeften heeft, dat goed en fout lastige termen zijn om in dit soort situaties te gebruiken. Dat dat voor iedereen anders is. Dat het vaker voorkomt dat broers en zussen anders aankijken tegen de situatie. Dat het mooiste dat je in zo’n geval kan bereiken, is dat je elkaars visie/houding/mening respecteert en accepteert en samen vooruit kijkt naar wat een weg is, waar iedereen zich in kan vinden. Mooi in theorie, zeg ik er nog bij, maar in praktijk vaak moeilijker om te realiseren.

Voor mij was het niet meer dan één van de vele opmerkingen, bedenkingen, overwegingen die in de uitwisseling na de voorstelling voorbij kwamen. Voor haar was het een eye-opener, de juiste opmerking op het juiste moment. Dat wat zij op dat moment nodig had.

Bedankt, zei ze achteraf bij een kopje koffie en stuk vlaai, door jou kijk ik nu anders naar mijn broer en zus. Ik vind het niet meer erg dat zij anders zijn. Het is goed zo.

Het ontroerde me. Het raakte me. Daar doe ik het voor. Het bespreekbaar maken van de ongrijpbare kanten van de thematiek, woorden geven aan gevoelens die zich moeilijk laten vangen, aanwezigen een klein (of een groot) stapje verder brengen op hun pad. Alles viel op zijn plek en kwam bij elkaar in het gedicht van Hans Andreus.

Je bent zo
mooi
anders
dan ik,

natuurlijk
niet meer of
minder
maar

zo mooi
anders,

ik zou je
nooit

anders dan
anders willen.

Door |2019-04-05T12:13:42+02:00oktober 10th, 2018|Categorieën: dementie, depressie, ouderen|0 Reacties

Geef een reactie